Dragutin Simović u opančarskoj radnji Vojka Mijailovića

Abadžije
Abadžije su prvobitno bili krojači muškog odela od sukna. Kasnije su i dalje ostali krojači muškog odela ali od šajka. Nekad posebno zanimanje su bili abadžije a posebno terzije. Na to upućuje podatak iz 1899. godine kada su u Milanovcu postojala dva esnafa: abadžijski i terzijski. Terzije su zanatlije za izradu samo gornje odeće fermena i anterije. Terzijsko zanimanje počelo se postepeno gubiti a preuzimale su ga neke abadžije, koji su imale po jednog radnika na tim poslovima. Čuveni terzija u gradu između 1935. i 1940. godine bio je Nemanja Rašić.
Najpoznatija radnja po broju zaposlenih radnika, proizvodnom kapacitetu i kvalitetu proizvoda, bila je Čedomira Krsmanovića, Nemanje Rašića i Dragiše Milojevića. Svi oni zapošljavali su oko dvadesetak abadžijskih radnika.

Pekari
Pekari su imali svoj esnaf davne 1889. godine. Po broju radnji, 1940. godine, bili su najbrojnija grupacija zanatlija u Milanovcu. Pored proizvodnje i prodaje hleba neki pekari su proizvodili i druga peciva: burek, simite, perece, kifle i drugo. Poznati pekar buregdžija bio je Radojica Lazović.
Svi pekari su primali od svojih mušterija na pečenje: prasad, jagnjad, podvarak i drugo. Na taj način su koristili već zagrejane peći posle pečenja hleba i ostvarivali dodatni prihod.
Tehnologija proizvodnje hleba imala je za posledicu teške uslove noćnog rada, na kome je pored sopstvenika radnji i članova njihovih porodica, radilo i oko petnaest pekarskih radnika.

Opančari
Gornjem Milanovcu gravitiralo je veliko područje rudničko takovskog i gružanskog kraja karakteristično po poljoprivredno - stočarskom i naturalnom obliku privređivanja i bez razvijene industrije. Kupovna moć ljudi bila je vrlo niska. Otuda nije slučajno što su se u gradu razvijali zanati, a posebno opančarski, jer se u ovom kraju gajila stoka, što je omogućavalo sirovinsku bazu za ovaj zanat.
Do tridesetih godina XX veka bilo je trideset opančarskih radnji u kojima je radilo više od osamdeset opančarskih radnika.
Danas u Gornjem Milanovcu ne postoji ni jedna opančarska radnja. Poslednji opančar u gradu bio je Vojko Mijailović; njegovom smrću radnja je zatvorena 1991. godine.
Sa abadžijama, pekarima i opančarima u Milanovcu je ukupno bilo 33 zanatska zanimanja i 102 vlasnika zanatskih radnji. Upošljavali su oko 90 radnika, ne računajući zidare koji su imali sezonsku radnu snagu. Većina vlasnika zanatskih radnji nisu zapošljavali radnu snagu, već su sami obavljali svoju delatnost i zadovoljavali potrebe potrošača. Sve zanatlije, vlasnici zanatskih radnji, su bili obavezni da se učlane u Udruženje zanatlija za srez takovski i kačerski. Pri udruženju su postojale komisije za polaganje kalfenskog i majstorskog ispita. Izdavalo je diplome o položenom kalfenskom i majstorskom ispitu i radničke knjižice a bavilo se i staleškim pitanjima svojih članova.